Wielki Orczyk Ukraina Bol'shiye Yerchiki Velikiy Yerchik

Nikita Siergiejewicz Chruszczow


Nikita Siergiejewicz Chruszczow ur. 17 kwietnia 1894 w Kalinówce koło Kurska, zm. 11 września 1971 w Moskwie) - radziecki polityk, działacz partyjny i państwowy, I sekretarz KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR) w latach 1953-1964 i premier ZSRR w latach 1958-1964.

Pochodził z chłopskiej rodziny, od 12 roku życia pracował w fabrykach i kopalniach Donbasu jako ślusarz. Po odsunięciu od władzy mieszkał na daczy niedaleko Moskwy, dyktując swoje pamiętniki, które zostały opublikowane na Zachodzie. Potrafił czytać, ale pisać już nie. W tym czasie prasa radziecka wspomniała o nim tylko raz, lakonicznie informując o jego śmierci.

Jeden z synów Chruszczowa, Leonid, lotnik wojskowy, walczył i zaginął w 1943 roku; inny - Siergiej, profesor-inżynier wyemigrował do USA.

Od 1918 był członkiem partii bolszewików, podczas wojny domowej walczył jako komisarz, po jej zakończeniu był aktywistą partyjnym i naczelnikiem.

W 1929 został wysłany do Akademii Przemysłowej w Moskwie, na której studiował razem z Nadieżdą Aliłujewą, żoną Stalina. Ta znajomość pociągnęła za sobą szybką karierę: w 1932 został sekretarzem komitetu moskiewskiego, w 1934 został członkiem KC WKP (b), w 1939 - I sekretarzem KC KP(b) Ukrainy (najwyższy urząd partyjny na Ukrainie) i członkiem Biura Politycznego KC WKP(b). Jako członek Rady Wojennej Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego brał udział w planowaniu "wyzwalania Zachodniej Ukrainy" w czasie radzieckiego ataku na Polskę 17 września 1939, następnie jako szef partii na Ukrainie kierował jej sowietyzacją (w tym wywózkami Polaków). W latach 1941-1945 był również członkiem rad wojennych wielu frontów.

W 1949 ponownie został pierwszym sekretarzem komitetu moskiewskiego partii, a także sekretarzem KC. Chruszczow, jako typowy przedstawiciel stalinowskich kadr nigdy nie sprzeciwiał się terrorowi zarządzanemu przez nieomylnego Wodza.

Śmierć Stalina rozpoczęła zaciekłą walkę o władzę, z której Chruszczow wyszedł zwycięsko. Doprowadził do rozstrzelania największego rywala - Berii i po odsunięciu Malenkowa objął we wrześniu 1953 roku nowo ustanowiony urząd pierwszego sekretarza KC KPZR.