Wielki Orczyk Ukraina Bol'shiye Yerchiki Velikiy Yerchik

Wołodymyr Wynnyczenko

Wołodymyr Wynnyczenko Urodził się w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu egzaminów rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Kijowskiego. W 1902 wstąpił do Ukraińskiej Partii Rewolucyjnej. Zajmował się w niej pracą propagandową wśród chłopstwa i robotników. W 1903 został aresztowany i usunięty z uniwersytetu. Dwukrotnie udało mu się uciec z więzienia. Udał się na emigrację. W 1914 wrócił do Rosji i pod przybranym nazwiskiem mieszkał w Moskwie do 1917 roku.

Po rewolucji lutowej został wybrany zastępcą przewodniczącego Centralnej Rady. Od 15 czerwca 1917 do 9 stycznia 1918 był szefem Generalnego Sekretariatu Ukraińskiej Republiki Ludowej - organu wykonawczego Centralnej Rady. 9 stycznia 1918 w swoim czwartym uniwersale Rada ogłosiła pełną niepodległość Ukrainy. 15 stycznia 1918 podał się do dymisji wraz z całym swym gabinetem.

W okresie hetmanatu Pawła Skoropadskiego stał w opozycji do hetmana. Po jego obaleniu, od 14 grudnia 1918 był przewodniczącym Dyrektoriatu URL. Konflikt z Symonem Petlurą doprowadził do dymisji Wynnyczenki 10 lutego 1919.

Wyemigrował wtedy do Austrii. W Wiedniu zorganizował emigracyjną grupę ukraińskich komunistów. W maju 1920 udał się do Moskwy, gdzie zaproponowano mu stanowisko wiceprzewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej wraz z posadą komisarza ludowego do spraw polityki zagranicznej, jednak odmówił. Po zajęciu Francji przez Niemcy trafił do obozu koncentracyjnego. Zmarł w 1951 roku w Prowansji